ظاهراً پس از درخواست حضورى و كتبى حقير - و شايد درخواست‌هاى مشابه از كسانى ديگر كه بنده از آن اطلاعى ندارم - آيت‌اللَّه ميلانى به مرحوم استاد علامه طباطبايى - كه روابط بسيار صميمانه‌اى با ايشان داشتند و اين روابط به دوران تحصيل در نجف و تلمّذ هر دو در محضر اساتيد مشترك به ويژه هم سنخى در امر تهذيب نفس و سير و سلوك در محضر مرحوم آيت‌اللَّه سيد على قاضى طباطبايى در نجف اشرف برمىگشت - در ديدارى در مشهد ، مطرح مىكنند كه درباره اين حركت و آمدن‌شان به قم ، پس از تحقيق و بررسى ، نظر خود را اعلام دارند تا ايشان تصميم نهايى خود را بگيرند . . پاسخى كه علامه طباطبايى پس از مدتى طولانى به طور مكتوب به ايشان مىفرستند ، بىترديد در تصميم‌گيرى نهايى و تغيير موضع ايشان تأثير داشته است . . . البته محتواى نامه علامه طباطبايى و داورى منصفانه و عادلانه و متشرعانه و عارفانه ايشان ، تمام حقيقت را بيان و آشكار مىسازد . متن نامه علامه طباطبايى چنين است : مشهد مقدس محضر مقدس حضرت آيت‌اللَّه العظمى آقاى ميلانى متع‌اللَّه المسلمين به طول بقائه 20 ج 2 / 43 السلام عليكم و اسعداللَّه ايّامكم درست سى و هفت روز است كه با سلام توديع از حضور مبارك مرخص شديم و نظر به اين‌كه مىخواستم در اولين نامه محصّلى از اوضاع اين سامان و نتيجه تلاش‌هايى كه براى رفع اختلافات فعلى به عرض